Światowy Dzień Modlitwy

Jak co roku – od czasu beatyfikacji bł. Adolpha Kolpinga w dniu 27 października 1991 r. – Międzynarodowe Dzieło Kolpinga świętuje tę rocznicę w sposób szczególny jako kolpingowski Światowy Dzień Modlitwy. W tym dniu członkowie Rodzin Kolpinga z całego świata łączą się w modlitwie polecając Bogu działania samopomocowe w jednym z 61 krajów, gdzie idea Kolpinga jest wprowadzana w czyn.

W tym roku polecać będziemy Bogu Intencję Dzieła Kolpinga w Rwandzie – w niewielkim afrykańskim kraju doświadczonym boleśnie przed ponad 20 laty okrutną wojną domową.

 

I. REPUBLIKA RWANDY ( Repubulika yʼu Rwanda)

Rwanda [czyt. Rwanda] jest niezależnym państwem w środkowo-wschodniej Afryce. Leży kilka stopni na południe od równika i graniczy na północy z Ugandą, na wschodzie z Tanzanią, na południu z Burundi, a na zachodzie z Demokratyczną Republiką Konga.

Od czasów przedkolonialnych Rwandą rządziła ścisła hierarchia plemienna. Przed kolonizacją król sprawował pełną kontrolę nad krajem. Obecna Rwanda jest zdecentralizowaną  republiką podzieloną  na prefektury, dystrykty, duże miasta, małe miasta, sektory, komórki i wsie. Większe podziały i ich granice są ustalane przez Parlament. Poprzednia struktura, która składała się z dwunastu prowincji, rozciągała się wokół największych miast. Została ona zastąpiona pięcioma prefekturami które powstały ze względu na ich położenie geograficzne: Północną, Południową, Wschodnią i Zachodnią oraz Prefekturę stolicy Kigali w centrum. Obecne granice wewnętrzne zostały wyznaczone w 2006 roku w  celu decentralizacji władzy i wyeliminowaniu związków ze starym systemem, który doprowadził do  wojny domowej ludności Hutu z Tutsi  zakończonej ludobójstwem.

Zarządy prefektur  pośredniczą między rządem krajowym i każdym pojedynczym dystryktem. Każda prefektura jest kierowana przez gubernatora, mianowanego przez prezydenta i zatwierdzonego przez Senat. Dystrykty są odpowiedzialne za koordynację usług publicznych i rozwój gospodarczy. Są one podzielone na sektory, odpowiedzialne za świadczenie usług publicznych zgodnie z wytycznymi obowiązującymi w dystryktach. Dystrykty i sektory mają bezpośrednio wybierane rady i są kierowane przez komitet wykonawczy wybrany przez tę radę. Komórki i wsie są najmniejszymi jednostkami politycznymi gminy i są łącznikiem między społeczeństwem i sektorami. Wszyscy dorośli mieszkańcy są członkami lokalnej rady, z której szeregów jest wybierany komitet wykonawczy.

Obszar Rwandy zajmuje 26.338 km² co daje jej 145 miejsce na świecie.  Cały kraj jest położony bardzo wysoko: najniższym punktem jest dolina rzeki Rusizi  950 m n.p.m., a najwyższym wulkan Karisimbi 4507 m n.p.m.  Rozległa i gęsta sieć rzek należy do dorzeczy Nilu (80%) i Konga (20%). Najdłuższą  jest Nyabarongo, wypływająca na południowym zachodzie, która   łącząc się z  rzeką Ruvubu z Burundi  tworzy rzekę  Kagera, płynącą na północ wzdłuż granicy z Tanzanią, w której uchodzi do Jez. Wiktorii, z którego z kolei wypływa Nil.
W Rwandzie jest też wiele jezior - największe Jez. Kiwu, leżące na obszarze Wielkiego Rowu Afrykańskiego, które tworzy niemal na całej swojej długości zachodnią granicę Rwandy. Ma ono do 480 m głębokości i jest jednym z 20 najgłębszych jezior na świecie. Inne to Burera, Ruhondo, Muhazi, Rweru i Ihema, które jest  położone na wschodniej równinie Parku Narodowego Akagera.

Góry dominują w centrum i na zachodzie ( stąd „Rwanda – kraj tysiąca wzgórz”) i są  częścią  zrębu tektonicznego  biegnącego z północy na południe wzdłuż zachodniej granicy. Najwyższe wzniesienia znajdują się w paśmie wulkanicznych gór Wirunga na północnym zachodzie ze  wspomnianym wulkanem Karisimbi (4507 m n.p.m.)  będącym najwyższym szczytem kraju. Ta zachodnia część kraju pokryta lasem  reglowym ma wysokość od 1500 do 2500 m n.p.m. Centrum kraju stanowią  łagodnie pofalowane wzgórza, natomiast wschodni region przygraniczny to sawanna, równiny i bagna.

W Rwandzie panuje klimat umiarkowany wilgotny. Jednak ze względu na dużą wysokość są tu niższe temperatury niż w innych krajach równikowych. Typowa dzienna temperatura w Kigali, w centrum, oscyluje pomiędzy 12 a 27 °C.  Górzysty zachód i północ są zazwyczaj chłodniejsze niż położony niżej wschód. Występują dwie pory deszczowe w roku: od II do VI i od IX do XII. Po nich następują dwie pory suche: główna trwa od VI  do IX (wówczas często w ogóle nie pada deszcz),a krótsza i mniej dotkliwa trwa od XII do II. Opadów jest więcej na zachodzie i północnym zachodzie niż na wschodzie i południowym wschodzie.

Ludność kraju 10.418 tys. jest młoda i mieszka przede wszystkim na wsi. Gęstość zaludnienia wynosi 395 osób/km² i należy do najwyższych w Afryce. Głównym językiem jest kiniarwanda, który jest używany przez większość mieszkańców. Rwanda ma prezydencki system rządów, prezydentem  jest obecnie  Paul Kagame. Wcześniej w połowie XVIII wieku istniało Królestwo Rwandy. W 1884 roku Rwanda została skolonizowana przez Niemcy, następnie przez Belgię, która wkroczyła na terytorium Rwandy w czasie I wojny światowej.

Gospodarka Rwandy bardzo ucierpiała podczas ludobójstwa w 1994 r., ale od tego czasu ustabilizowała się i jest  oparta głównie na rolnictwie nastawionym na zaspokajanie krajowych potrzeb. Głównymi dobrami eksportowymi są kawa i herbata. Szybko rozwijającym się sektorem jest turystyka stanowiąca obecnie najważniejsze źródło dewiz. Rwanda jest jednym z dwóch krajów, gdzie występują goryle górskie i turyści są gotowi płacić wysokie ceny za zezwolenia na wyprawy  trekkingowe. Muzyka i taniec stanowią integralną część kultury w Rwandzie, szczególnie gra na bębnach i bardzo bogaty pod względem  choreografii taniec Intore. Na terenie całego kraju wytwarzane są  tradycyjne wyroby rzemiosła artystycznego. Rwanda słynie też z niezwykłej gościnności głęboko zakorzenionej w tradycji.

Ludzie wierzą we wspólne pochodzenie od przodka imieniem Kanyarwanda. Są wychowywani do braterskiego współistnienia, w oparciu o tak ważne wartości jak solidarność, pomocność, wzajemny szacunek i patriotyzm. Krajowa dewiza brzmi "Jedność, Praca, Patriotyzm". Wyjaśnia ją sytuacja trudnych lat po nieoczekiwanym ludobójstwie plemienia Tutsi (1994), gdy głównym problemem było pojednanie w kraju oraz zapewnienie bezpieczeństwa poprzez  słynne hasło "nigdy więcej".

Ludność Rwandy wierzy od początku swojego istnienia w jednego Boga. Mieszkańcy nazywali Go - objawiającego się w ich życiu: Rurema (stwórca), Rugira (dbający o życie), Rugaba (dający nam wszystko, co jest nam potrzebne). Ale wiara w  Jezusa Chrystusa został im przekazana dopiero po 1900 roku poprzez europejskich misjonarzy z różnych zgromadzeń zakonnych. Obecnie przebywa ich tu około  500. Większość mieszkańców Rwandy jest chrześcijanami (92%), głównie są to katolicy (56%) i protestanci (36%).

II. DZIEŁO KOLPINGA W RWANDZIE

Historia Kolpinga w Rwandzie rozpoczęła się od założenia 19 grudnia 1999 r. - przez ks. Honorata Mwageni z Tanzanii - pierwszej Rodziny Kolpinga w parafii Nyamiyaga w diecezji Butare leżącej na południu  tego małego afrykańskiego kraju. Od tego dnia Dzieło Kolpinga wzrastało nieprzerwanie i w ciągu kilku lat rozpowszechniło się we wszystkich pięciu prefekturach Rwandy docierając aż do stolicy  Kigali, gdzie mieści się jego centrala.  

W dniu 11 lutego 2006 roku został wybrany pierwszy zarząd centralny, a  Dzieło  otrzymało na pierwszym krajowym zjeździe w Kigali status stowarzyszenia krajowego. Oficjalne proklamowanie DZIEŁA KOLPINGA RWANDY odbyło się   30 marca 2008 r. w obecności ówczesnego prezesa generalnego Międzynarodowego Dzieła Kolpinga ks.  Axela Wernera podczas uroczystej mszy św. odprawionej w katedrze św. Michała przez JE ks. S. Nzakamwita - prezesa Dzieła Kolpinga Rwandy.

Dziś Dzieło Kolpinga Rwandy zrzesza 40 Rodzin Kolpinga z 1375 aktywnymi członkami. Wspomniane RK są rozsiane po całym kraju, a ponieważ większość członków mieszka na obszarach wiejskich, główne działania koncentrują się na rolnictwie,  hodowli zwierząt gospodarskich i małych przedsiębiorstwach.

Działalność  Kolpinga w Rwandzie obejmuje cztery obszary:

1.DUCHOWOŚĆ
W sferze duchowej Dzieło poświęca się tworzeniu nowych Rodzin i szkoleniu nowych członków, a także modlitwom, pielgrzymkom, rekolekcjom, wspólnemu czytaniu Pisma Świętego i pomocy biednym, tak, by oni sami potrafili sobie pomóc.

2. EDUKACJA I SZKOLENIA

Szkolenia odbywają się w różnych dziedzinach, takich jak:  hodowla zwierząt, prace rolne, małe projekty handlowe w celu poprawy dochodów rodziny i zabezpieczenia żywności; a także dla zakładania przedszkoli.  Szkolenia zawodowe, zwłaszcza dla młodych ludzi, to  filary edukacji w Dziele Kolpinga Rwandy. Nie zapomina się również o sierotach. Dzieło Kolpinga Rwandy wspiera je poprzez pokrywanie opłat szkolnych, ubezpieczenia medycznego, remonty domów, zapewnia przybory szkolne, a nawet zwierzęta hodowlane.

3. ZATRUDNIENIE I ZAWÓD

Szkolimy ludzi, aby poprawić ich metody gospodarki rolnej
i umiejętności rzemieślnicze. Aby zwalczyć ubóstwo członkowie Rodzin Kolpinga  uprawiają rolę i hodują zwierzęta gospodarskie, próbują również  pracy ze stowarzyszeniami. Dla Kolpinga jest ważne, aby kobiety poprawiły swoją sytuację ekonomiczną. Są one aktywne w następujących dziedzinach: rzemiosło, pszczelarstwo, fryzjerstwo, fotokopiowanie i hodowla  bydła.

4. REKREACJA I KULTURA

W zakresie rekreacji i kultury wspierane są tradycyjne tańce, sport, muzyka i chrześcijańskie wartości moralne.